Wonderbaarlijk plotten (schrijfperikelen 4)

Plotten van het manuscript met een aantal kern-scènes
als rode draad, waar de rest zich dan omheen vouwt.

Ik beschouw mijn fantasie als een zegen. Maar soms ook is het een vloek. Goed, laat ik eerlijk zijn: vaak is het een vloek. Tenslotte bewijzen de vele onafgemaakte manuscripten dat ik door mijn op hol geslagen fantasie te veel projecten onvoltooid aan de kant schuif. Dan wil ik door met het volgende, nog weer mooiere idee. Daarover vertelde ik je eerder al het een en ander, dus vandaag wil ik het hebben over mijn fantasie als grote zegen. Zoals bij het wonderbaarlijke plotten van de afgelopen dagen!

Plotten gaat de hele dag door. Steeds wanneer ik schrijf, maar ook wanneer ik niet schrijf. Heldere ingevingen blijven komen. Dag en nacht. Tijdens de afwas, op de wc, onder de douche, tijdens een wandeling, in de supermarkt. Soms wanneer ik het niet verwacht, is daar ineens dat 'briljante idee' (om het niet te vergeten, heb ik altijd een notitieboekje en een pen bij me!). Soms ook wil ik het gewoon afdwingen, en op dat soort momenten ga ik er eens goed voor zitten. Toegegeven, het is niet altijd 'succes verzekerd', want inspiratie en creativiteit laat zich niet afdwingen. Toch is het noodzakelijk omdat 'overzicht' naar mijn idee belangrijk is voor het gedisciplineerd schrijven dat ik mezelf heb 'opgelegd'.

'Post it'

Ik wil graag weten waar een verhaal naartoe gaat, zodat ik het mezelf bij het schrijven niet te moeilijk maak. Ik wil niet gaan zwabberen. Ik wil meters maken! Dus plot ik met stukjes papier, waarop ik de belangrijk(st)e scènes die in het boek moeten voorkomen, schrijf. Dat is de rode draad. Daaromheen komen dan de andere bouwstenen, die samen met de rode draad het verhaal gaan vormen. 

Voorheen deed ik dit nooit, zag ik skrieven vooral als 'ik moet inspiratie hebben, want alleen dan kan ik schrijven'. Inmiddels weet ik dat dat flauwekul is. Schrijven is gewoon hard werken. Discipline opbrengen. Net als iedere dag op tijd wakker worden, je wassen en aankleden, ontbijten en naar je werk gaan. Niets meer, niets minder. En waar er op je werk een bepaalde structuur is, heb je dat ook in het creëren van een verhaal, van een manuscript, gewoon nodig. Ik in ieder geval wel.

Structuur

Ook de scènes van reeds geschreven hoofdstukken
blijf ik bijhouden, zodat de structuur wordt bewaakt.

Mijn structuur bestaat dus uit een serie kleine blaadjes met daarop de scènes die ik wil (be)schrijven. Deze structuur is (redelijk) heilig. Het is mijn houvast. Maar het mag gaandeweg, door veranderde inzichten, en/of omdat een karakter anders reageert dan vooraf gedacht, heus worden aangepast. Het is nog steeds dynamisch (dat maakt ook het schrijven voor mij nog steeds verrassend), maar het biedt wel de houvast die ik nodig heb. Tenslotte wil ik op het goede spoor blijven, wil ik mijn verhaal richting geven en wil ik tijdig kleine hintjes en geheimen kunnen prijsgeven aan de lezer.

Door vooraf al te weten waar ik naar toe wil, schrijf ik bovendien efficiënt en snel. Ik kan de flow van mijn verhaal goed vasthouden en als een gek rammelen. Niet voor niets haal ik zo soms wel achtduizend woorden op een dag. Dat zijn, gemiddeld genomen, circa acht tot tien verschillende scènes! (en ja, daar moet nog veel aan worden herschreven, maar dat geeft niet.)

Nieuwe ideeën

Bij het plotten van mijn eerste deel van 'Meesters van het Drakenvuur'(mijn huidige fantasy-project) had ik de blaadjes niet nodig. Ik schreef flink door, want ik wist al heel goed wat mijn rode draad zou zijn. Het verhaal ging (voor mijn gevoel) niet zwalken. Nu, met boek 2 - en alvast rekening houdend met 3 (en wellicht zelfs 4, want het verhaal blijft zich uitbreiden) - is het plotten wel belangrijk(er dan voorheen). 

En 'oh, gezegende fantasie', dan merk ik ineens, terwijl ik naar de verschillende blaadjes staar en de rode draad van boek 2 (en 3) uitdenk, dat er zoveel nieuwe, mooie en fantastische ideeën voor dit verhaal opborrelen. Als ik me laat gaan, staan er over enige tijd geen drie, maar misschien wel vier (of vijf, of zes?) delen in mijn kast...

Verder skrieven!

Herstel: dan liggen ze in mijn la. Want voorlopig zijn het nog geen boeken. Herstel: dan zitten ze in mijn hoofd. Tenslotte moet ik dit alles nog wel uitschrijven! En dat is mooi werk, maar ook een uitdaging! Pas als al dit fraais op papier staat, is het echt en dus weer een stapje dichter bij de lezer. Kortom: genoeg geouwehoerd. Ik moet snel verder. Skrief ze! 

Goede voornemens (schrijfperikelen 3)

Klabam! Goed nieuws. Het eerste manuscript van dit jaar (van 90.000 woorden) is afgerond. Dit voelt goed. Dit voelt supergoed! Hiermee heb ik een kwart van mijn goede voornemens al in een zesde van dit jaar voltooid (Dus in twee, in plaats van in drie maanden tijd). Yoehoe! Ik loop voor op schema.

Eind 2016 nam ik me voor om in 2017 iedere dag minimaal duizend woorden te schrijven. De gedachte hierachter is dat ik dan in een jaar tijd minimaal 365.000 woorden heb geschreven. 365.000 woorden betekent viermaal een manuscript van 90.000 woorden. Vier manuscripten in een jaar; is dat niet gekkenwerk?

Balans

We zijn nu twee maanden verder en ik kan een voorzichtige balans opmaken. Twee maanden, dat betekent - volgens planning - rond de 60.000 woorden. Tweederde van een boek. Een mooi streven. Grote vraag is natuurlijk of dit een haalbaar scenario zou zijn. Het antwoord, zo kan ik na twee maanden zeggen: ja. Tenslotte schreef ik beduidend meer dan de beoogde 60.000 woorden. Maak daar maar het dubbele van! Het enige wat ik nu moet doen is volhouden…

Nieuw verhaal

Natuurlijk heb ik het mezelf niet makkelijk gemaakt. Ik rondde niet een reeds bestaand (en half afgerond) manuscript af, maar begon met een compleet nieuw verhaal. Gewoon omdat het plan in mij opkwam, omdat ik het een mooi gegeven vond en omdat het verhaal zich in een paar dagen tijd volledig aan mij ‘opdrong’ en ik het wel moest schrijven. Andere projecten, soms halverwege, zette ik even ‘on hold’. En nu is de eerste ruwe versie van ‘Meesters van het Drakenvuur’ af. Een vervolgdeel zit in mijn hoofd en ook een derde, eventueel afrondend deel moet nog worden geschreven. Deze trilogie gaat pas de deur uit als hij helemaal af is! Of dat allemaal dit jaar lukt? Geen idee. En dat hoeft ook niet.

Ambitie

Na twee maanden schrijven loop ik dik voor op mijn schema. Het leek ambitieus, het was ambitieus en het is nog steeds ambitieus. Maar er is niks mis met ambitie.

Morgen ga ik beginnen aan andere projecten die nog om afronding schreeuwen. Verhalen die af moeten. Want ik ga verder. Ik ga skrieven. Steeds weer, iedere dag opnieuw. Misschien dat ik dan eind april alweer een manuscript af heb. Dat zou fantastisch zijn.

Ik ga ervoor. En jij?

Thriller: Payback

'Ze rook hem al bij binnenkomst. Eerder nog had de zurige lucht van doorweekte lompen en matrassen in de oude behandelkamers haar neus doen prikkelen, nu was het de stank van uitwerpselen en urine. Het deed haar bijna kokhalzen.'

Zo begint de (voorlopige) proloog van Payback, de thriller waaraan ik eind vorig jaar ben begonnen. Payback volgt de wraakacties van een jonge vrouw die jaren eerder door een stel jongens is vernederd en mishandeld. Ze neemt op verschrikkelijke wijze wraak op haar plaaggeesten.

1/3 geschreven
Payback telt op dit moment iets meer dan 30.000 woorden, zeg maar een-derde van een volwaardig boek. Dus waarom het niet even afronden? Wil jij dit ook?  Word dan sponsor en claim het eerste recht op deze publicatie! Beveel mij om dit verhaal af te ronden en steun mij in mijn skrieven!

Vervolg op Heksenjacht

Dromen en Demonen is het vervolg op mijn fantasyroman Heksenjacht, met huurlingsergeant Hiu Warg in de hoofdrol. Het boek verscheen mei 2013 en is tot op de dag van vandaag mijn meest geprezen boek. Het is geïnspireerd op de Orcs boeken van Stan Nicholls, maar wees gewaarschuwd: er komen geen orken in voor! 

Waar gaat Heksenjacht over? Even de flaptekst erbij pakken...
Voor sergeant Hiu Warg leek het leven simpel. Geboren in de laagste kaste van Hastyr en lichamelijk getekend door de gevolgen van het gebruik van Zwarte Magie, is hij geworden waartoe zijn rasgenoten sinds eeuwen zijn voorbestemd: een huurling. Warg is een man van eer, heeft respect voor de schaduwen van de dood en heeft een nog dieper ontzag voor alles wat riekt naar magie. Sterker nog: eigenlijk is er weinig anders dan hekserij om hem de stuipen op het lijf te jagen.

Wanneer zijn broodheer Jules Montarde hem en zijn troep eropuit stuurt om een heks te doden, staat hij niet echt te popelen. Groot is zijn opluchting als blijkt dat de karavaan, waarmee de heks door vijandelijk gebied zou reizen, al overvallen is. En wie nog niet gestorven is, wordt door zijn soldaten op gruwelijke wijze gedood. Behalve Aislyne, een klein meisje van zes, dat de overval heeft overleefd. Tenslotte heeft Warg een zwak voor kleine meisjes. En dat komt hem duur te staan. Voordat hij het weet is hij, samen met zijn mannen van het 'verborgen leger', speelbal van machten die iedere voorstelling te boven gaan...

Heksenjacht telde 90.000 woorden. Het vervolg zoals ik dat tot nu toe heb geschreven, bedraagt tegen de 45.000 woorden, dus waarom het niet even afronden? Wil jij dit ook? Word dan sponsor en claim het eerste recht op deze publicatie! Beveel mij om dit verhaal af te ronden en steun mij in mijn skrieven!

Biblionrecensie
Gerard Zeegers, recensent voor Biblion (de inkoopdienst van de Nederlandse bibliotheken) schreef over Heksenjacht: "Sergeant Hiu Warg is een Nefalym, een menswezen dat op een monster lijkt. Samen met een paar soortgenoten vormt hij een klein huurlingenleger. Voor hun opdrachtgever moeten ze heksen doden. Wanneer ze ontdekken dat de karavaan waarmee hun doelwit reisde, al overvallen en gedood is, zijn ze aanvankelijke opgelucht. Maar niet iedereen is dood, er is nog een klein meisje in leven. Het vreemde, vroegwijze meisje klampt zich vast aan Warg en reist met hen mee, dit tot ongenoegen van de andere soldaten. Hiermee begint Wargs ontdekkingstocht naar zijn ware ik. Zij is namelijk geen klein meisje en Warg is geen simpel monster, maar een oeroude demon met magische krachten. 'Heksenjacht' steekt goed in elkaar; via het onwaarschijnlijke hoofdpersonage worden we het verhaal ingezogen en ontdekken we de geheime, doodgezwegen geschiedenis van de Nefalym. Af en toe wat bloederig en onsmakelijk, maar het verhaal is als geheel origineel en goed geschreven."

Tazzy
Een andere recensent(e) schreef o.a. op bol.com: "Wat een heerlijk boek! Hiu warg heeft mij vanaf de eerste bladzijde in zijn macht. Hij is een Neyfalym en een enorm sterk wezen. Mensen zien Neyfalym als monsters. Warg gaat samen met zijn mannen op heksenjacht. Hij vermoordt de heks, maar vindt een klein meisje in een koets. Ayslyne heet ze. Ze is heel jong, maar doet en zegt dingen die nogal vreemd zijn. Hij sluit het meisje in zijn hart.. Warg gaat voor zijn broodheer iemand in het geheim naar een klooster escorteren. Hij weet niet wie hij escorteert, dat moet ook geheim blijven.Vanaf DAT moment begint een nog groter avontuur! Magie, heksen, necromantie, liefde, verlies, zwaardgevechten en verraad. Het is spannend van het begin tot het eind. leest heerlijk weg en er zit veel humor in. Ik hoop op nog meer verhalen van Warg :-) een echte aanrader. pure fantasy :-)

Vervolg op Bloed en Eer

Bloed & (on)schuld is het vervolg op mijn fantasydetective Bloed & Eer, met Sylvestre Curare in de hoofdrol. Bloed & Eer verscheen in 2013. Het is geïnspireerd op de boeken van Mickey Spillane over Mike Hammer, de hardboiled detective. Ik creëerde mijn eigen held en overgoot het avontuur met een fantasy-sausje.

Natuurlijk had ik het niet 'de bloedboeken van...' moeten noemen, want daardoor gaf ik mensen het idee dat er ook al snel een vervolg zou komen. En de ervaring leert dat ik niet zo goed ben in het schrijven van een vervolg (denk maar aan mijn debuut De Raad van Zeven, wat deel 1 van een nimmer voltooide trilogie werd...).

Abrasi

In Bloed & Eer gaan we eigenlijk verder waar het in het vorige boek stopte. Sylvestre is gebeten door een Abrasi, waardoor hij over wonderbaarlijke krachten beschikt. krachten, die een mens doorgaans niet heeft. Natuurlijk wil hij graag weten hoe dit precies zit. Op zijn zoektocht naar antwoorden, neemt hij ook een opdracht aan: beschermer voor een jonge edelman die met hem de haven van Perdus verlaat. Maar wat Sylvestre niet weet is dat...

Tja, hoe het verder gaat, kunnen we hopelijk binnen afzienbare tijd lezen in dit tweede deel. Natuurlijk had ik zat redenen om het nog niet af te ronden. Werk, privé, geen zin, geen tijd... Maar terwijl ik dit stukje rammel, denk ik eigenlijk alleen nog maar: ik wil weten hoe het verhaal verder gaat! Bloed & Eer telde 66.000 woorden. Het vervolg zoals ik dat tot nu toe heb geschreven, bedraagt al 26.000 woorden, dus waarom het niet even afronden? Wil jij dit ook? Word dan sponsor en claim het eerste recht op deze publicatie! Beveel mij om dit verhaal af te ronden en steun mij in mijn skrieven!

De recensie van Prinses Marcella op o.a. bol.com:

Bloed en Eer is een lekker weglezend Fantasy roman geworden. Het eerste deel in hopelijk een lange serie. Je volgt een ex kapitein uit het leger, die een duister geheim met zich meedraagt. Hij schnabbelt wat bij als privédetective en uitsmijter bij een exclusief bordeel. Langzaam maar zeker wordt hij meegezogen in het verderf en achterklap die hoogtij vieren in de stad. Hij wordt voor het karretje gespannen van mensen die hij als vriend zag en misbruikt door de aristocratie. Wat hij voor waarheid aanziet blijkt achteraf een leugen te zijn.

Brad Winning zet een realistische Fantasywereld neer. De hoofdmoot van het verhaal speelt zich of in een stad die de geur uitademt van een beerput. Een stad waarin de gewone man een speelbal is voor de rijken en machtigen. Hierin probeert Sylvestre te overleven. Als het verhaal zich ontrolt zie je Sylvestre steeds meer groeien. Van een alcohol verslaafde, vrouwenverslindende, wat louche persoon, die in allerlei kleine zaken is verwikkeld tot een man die van zich afbijt en zijn eigen weg gaat. Brad zet Sylvestre goed neer. Wat ik alleen jammer vind is dat hij de strijd die gaande is in zijn bloed en gedachten niet meer heeft gebruikt om Sylvestre meer te vormen en te laten veranderen. Maar hopelijk wordt dat nog uitgewerkt in latere delen.

Het is een Fantasyroman geworden waar een duister tintje aan zit. Het duister tintje had voor mij nog wel meer mogen worden uitgewerkt. Het is mij nog niet genoeg Fantasy Noir zoals op de omslag staat. Hiervoor zou de verandering die Sylvestre ondergaat drastischer moeten zijn voor hemzelf en zijn omgeving.

Maar Brad komt ook met een paar leuke bijfiguren aanzetten. De zwerver Frytam, die alles doet voor een aalmoes, de huisjesmelker Hygor met zijn uit te kluiten gewassen schaduw, de ex-sergeant Sardon, die Sylvestre bijstaat in zijn zoektocht naar zijn kleinzoon.

Met alles is het een Fantasy roman geworden die zijn mannetje staat tussen alle Fantasy romans van buitenlandse schrijvers. Ik kijk uit naar het volgende deel.

Brad Winning geknipt en geschoren

Als je dan toch een boek in het najaar wilt uitbrengen (zoals ik), waarom dan niet zorgen dat het gereed is nog voordat een van de najaarsevenementen plaatsvindt? Exact! Dus kwam de Nieuw-Zeelandse auteur van het nieuwe BoF-boek (over fantasy-detective Sylvestre Curare) naar Rijswijk en stond hij dapper te signeren voor horden fans.

Bloed & Eer, nog niet eens officieel gepresenteerd, had op de Gothic & Fantasy Beurs te Rijswijk een vuurdoop. Nadat eerder de vroege bestellers hun exemplaar al thuisgestuurd hadden gekregen, kon nu ook het nietsvermoedende publiek kennismaken met de nieuwe Books of Fantasy uitgave van Brad Winning: Sylvestre Curare's avontuur Bloed & Eer.

Slechts één bekende fan-familie en nog twee andere PF-abonnees meldden zich bij de BoF/PF-stand. Verder waren het allemaal onbekenden die, soms aan de hand van het door de ongeschoren auteur  zelf uitgedeelde foldertje, zijn boek kochten.

Maar liefst twintig exemplaren gingen er van de hand; op één na allemaal met een persoonlijke boodschap aan de koper. Een behoorlijk aantal van deze geïnteresseerde lezers kocht bovendien ook nog het verhalenbundeltje Saga Santorian, en Kwade Geesten van dezelfde auteur. Kortom: heerlijk leesvoer voor hen en een rinkelende kassa voor BoF en de auteur in kwestie. Helaas nog niet genoeg om de beste man weer op het vliegtuig naar Nieuw-Zeeland te zetten, dus voorlopig is Brad Winning nog wel even in Nederland. U kunt hem boeken voor lezingen en voorleessessies, hantekeningenacties en andere blabla.

Sylvestre gaat de grens over!

Niets mooier dan een manuscript afronden. Herstel: niets mooier dan de vervoerder je boeken zien afleveren; Of nee, herstel: niets mooier dan je boek versturen naar al die mensen die hem in de voorverkoop al hebben besteld...

Vrijdag 22 oktober werden de boeken - deels - afgeleverd (er was iets misgegaan met het binnenwerk, dus kon men niet meteen de gehele oplage afleveren; geen probleem). De enveloppen voor de vroege bestellers lagen al klaar. Samen met die voor de media die een recensie-exemplaar moesten krijgen.

Maar oh, jongens (en meisjes)! Wat is het heerlijk om een eigen boek in handen te hebben. Sylvestre Curare; mijn oud-kapitein, nu echt tot leven gekomen... en -NOG MOOIER -meteen al ver de grens over, want: collega-auteur/-uitgever en goede vriend Ron Puyn neemt zijn exemplaar mee naar Indonesië en Hong Kong. En collega-auteur WJ Maryson verzekerde me dat zijn kopie van Sylvestre bij hem mee de koffer in mocht naar de VS. Kortom: Sylvestre is nu al bezig aan een internationale opmars. Ben ik blij dat ik er al mijn internationale schrijversnaam aan heb gegeven!

Oh ja: ook Stan Nicholls, auteur van die heerlijke Orcs-trilogie (en ooit mijn gast op de Midwinter Fair van het Archeon), heeft inmiddels ook al een exemplaar van Sylvestre in zijn kast staan. Zijn reactie: "Your book just arrived - many thanks. It's great to see it! OK, I can't actually read it, but it's always good to have copies of friends' books." Oh ja, boek ligt ook in Vlaanderen, bij horrorauteur Eddy C. Bertin (daar kan ik nog een mooi verhaal over vertellen). Zijn reactie: "Bloed & Eer zonet ontvangen, bedankt, oogt mooi, inhoudelijk hoor je er later wel meer over als ik het onding gelezen heb." Ach ja, Belgen...

Yep, Alex... eh Brad, is een blij man!

Vrouwe van zand

Yes! Heb net een punt gezet achter een nieuw verhaal over Sirkhan de barbaar. Heerlijk! Als ik dit tempo weet vol te houden, kan ik op de Elf Fantasy fair te Haarzuilens (2011) een nieuw boek van Brad Winning presenteren: Godendoder; een boek met allemaal verhalen over mijn op Robert E. Howard's Conan de barbaar geïnspireerde verhalen.

Met twee verhalen uit deze aanstaande bundel heb ik eerder al eens hoge ogen bij wedstrijden gegooid. Valstrik in Aikiriane leverde me in 2006 een Unleash Award op en met De Vergeten Godin werd ik tweede in de eerste editie van Fantastels (2009, maar in 2010 uitgereikt). Zeker, ik zal niet zeggen dat Vrouwe van zand van hetzelfde laken een pak is; het is ingetogener, rustiger, maar naar ik hoop niet minder leuk om te lezen. Bovendien: niet ieder verhaal moet met veel zwaardgekletter gepaard gaan. Soms is less more ;-)

Sylvestre nadert voltooiing!

Gisteren rondde Jos Weijmer de cover van mijn nieuwste boek in wording af. Sylvestre's eerste avontuur zal niet langer 'De eer van de familie' gaan heten, maar 'Bloed & Eer'; een titel die, zo denk ik, meer tot de verbeelding zal spreken voor mensen die het verhaal nog niet kennen.

Ik hoef niemand te vertellen hoe trots en blij ik ben op en met deze mooie cover, maar ik doe het toch; IK BEN TROTS! IK BEN BLIJ!

Gisteravond tot in de vroege uurtjes gewerkt aan een nieuwe website voor Brad Winning waarbij alles in het teen staat van de lancering van het nieuwe boek. Ook op het forum van PF is inmiddels gewag gemaakt van de cover en de nieuwe titel.

Heerlijk; een nieuw boek van ondergetekende. Op naar de volgende!

Sirkhan de barbaar

Mensen, wat was ik blij toen ik, enkele maanden geleden, nevenstaande prent van Ralf van der Hoeven kocht. Ik had de plaat eerder al gezien en 'moest' 'em hebben, maar ja, de noodzakelijke pegels zouden een probleem vormen... jammer...

En toen, enkele maanden geleden, zag ik hem opnieuw. Op een evenement, waar hij bij Valkyrie zat en ja hoor, weer die plaat! Dit keer 'moest' en 'zou' ik hem hebben en vertelde ik Ralf dat ik hem wilde gebruiken als coverplaat voor mijn nog niet voltooide bundel met verhalen over 'mijn' barbaar: Sirkhan.

Inmiddels heb ik de originele plaat bij mij thuis (ik moet hem inlijsten en ophangen!), heeft Ralf een mooie high res foto en gaat hij hem voor mij inkleuren. En ik? Ik moet, na voltooiing van het manuscript van Sylvestre, als een gek gaan schrijven aan de avonturen van Sirkhan. Want een bundel mag natuurlijk niet te lang op zich laten wachten...

Kwade Geesten op Fok.nl

Op Fok.nl verscheen vandaag een recensie over Kwade Geesten. En weer maakten ze een gelukkig man van ondergetekende!

Brad Winning weet met dit boek een waar horrorpareltje neer te zetten. Stuk voor stuk zijn de verhalen vlot geschreven en duidelijk te volgen. Vier sterren voor deze fantasyschrijver!

Kwade Geesten in King Things

In King Things (december) verscheen, met dank een Chrissy van der Haven, een recensie over Kwade Geesten. Wederom een recensie waar ik trots op mag zijn!

BRAD IS ONE SICK FUCK

Recensie op 4GM:
Onlangs heeft Brad Winning, een woordgrapje dat Engelsen toch niet zullen begrijpen, zijn eerste horror/thriller uitgebracht: Kwade Geesten. Niet echt materiaal voor ons dus eigenlijk, maar aangezien het een pseudoniem is van Alex de Jong (Books of Fantasy/Pure Fantasy) hebben we het toch even gelezen. Kwade Geesten bestaat uit 11 korte verhalen, de een nog zieker dan de andere. Dus waarom heet het eigenlijk niet zieke geesten? De mooiste quote die ik tegen kwam in het boek (ja, ik hou van poep & plas grappen!):

Wat als dat mens daarbinnen een beroerte had gekregen? Ik heb daar vanavond gescheten, dus het kan maar zo.