Wonderbaarlijk plotten (schrijfperikelen 4)

Plotten van het manuscript met een aantal kern-scènes
als rode draad, waar de rest zich dan omheen vouwt.

Ik beschouw mijn fantasie als een zegen. Maar soms ook is het een vloek. Goed, laat ik eerlijk zijn: vaak is het een vloek. Tenslotte bewijzen de vele onafgemaakte manuscripten dat ik door mijn op hol geslagen fantasie te veel projecten onvoltooid aan de kant schuif. Dan wil ik door met het volgende, nog weer mooiere idee. Daarover vertelde ik je eerder al het een en ander, dus vandaag wil ik het hebben over mijn fantasie als grote zegen. Zoals bij het wonderbaarlijke plotten van de afgelopen dagen!

Plotten gaat de hele dag door. Steeds wanneer ik schrijf, maar ook wanneer ik niet schrijf. Heldere ingevingen blijven komen. Dag en nacht. Tijdens de afwas, op de wc, onder de douche, tijdens een wandeling, in de supermarkt. Soms wanneer ik het niet verwacht, is daar ineens dat 'briljante idee' (om het niet te vergeten, heb ik altijd een notitieboekje en een pen bij me!). Soms ook wil ik het gewoon afdwingen, en op dat soort momenten ga ik er eens goed voor zitten. Toegegeven, het is niet altijd 'succes verzekerd', want inspiratie en creativiteit laat zich niet afdwingen. Toch is het noodzakelijk omdat 'overzicht' naar mijn idee belangrijk is voor het gedisciplineerd schrijven dat ik mezelf heb 'opgelegd'.

'Post it'

Ik wil graag weten waar een verhaal naartoe gaat, zodat ik het mezelf bij het schrijven niet te moeilijk maak. Ik wil niet gaan zwabberen. Ik wil meters maken! Dus plot ik met stukjes papier, waarop ik de belangrijk(st)e scènes die in het boek moeten voorkomen, schrijf. Dat is de rode draad. Daaromheen komen dan de andere bouwstenen, die samen met de rode draad het verhaal gaan vormen. 

Voorheen deed ik dit nooit, zag ik skrieven vooral als 'ik moet inspiratie hebben, want alleen dan kan ik schrijven'. Inmiddels weet ik dat dat flauwekul is. Schrijven is gewoon hard werken. Discipline opbrengen. Net als iedere dag op tijd wakker worden, je wassen en aankleden, ontbijten en naar je werk gaan. Niets meer, niets minder. En waar er op je werk een bepaalde structuur is, heb je dat ook in het creëren van een verhaal, van een manuscript, gewoon nodig. Ik in ieder geval wel.

Structuur

Ook de scènes van reeds geschreven hoofdstukken
blijf ik bijhouden, zodat de structuur wordt bewaakt.

Mijn structuur bestaat dus uit een serie kleine blaadjes met daarop de scènes die ik wil (be)schrijven. Deze structuur is (redelijk) heilig. Het is mijn houvast. Maar het mag gaandeweg, door veranderde inzichten, en/of omdat een karakter anders reageert dan vooraf gedacht, heus worden aangepast. Het is nog steeds dynamisch (dat maakt ook het schrijven voor mij nog steeds verrassend), maar het biedt wel de houvast die ik nodig heb. Tenslotte wil ik op het goede spoor blijven, wil ik mijn verhaal richting geven en wil ik tijdig kleine hintjes en geheimen kunnen prijsgeven aan de lezer.

Door vooraf al te weten waar ik naar toe wil, schrijf ik bovendien efficiënt en snel. Ik kan de flow van mijn verhaal goed vasthouden en als een gek rammelen. Niet voor niets haal ik zo soms wel achtduizend woorden op een dag. Dat zijn, gemiddeld genomen, circa acht tot tien verschillende scènes! (en ja, daar moet nog veel aan worden herschreven, maar dat geeft niet.)

Nieuwe ideeën

Bij het plotten van mijn eerste deel van 'Meesters van het Drakenvuur'(mijn huidige fantasy-project) had ik de blaadjes niet nodig. Ik schreef flink door, want ik wist al heel goed wat mijn rode draad zou zijn. Het verhaal ging (voor mijn gevoel) niet zwalken. Nu, met boek 2 - en alvast rekening houdend met 3 (en wellicht zelfs 4, want het verhaal blijft zich uitbreiden) - is het plotten wel belangrijk(er dan voorheen). 

En 'oh, gezegende fantasie', dan merk ik ineens, terwijl ik naar de verschillende blaadjes staar en de rode draad van boek 2 (en 3) uitdenk, dat er zoveel nieuwe, mooie en fantastische ideeën voor dit verhaal opborrelen. Als ik me laat gaan, staan er over enige tijd geen drie, maar misschien wel vier (of vijf, of zes?) delen in mijn kast...

Verder skrieven!

Herstel: dan liggen ze in mijn la. Want voorlopig zijn het nog geen boeken. Herstel: dan zitten ze in mijn hoofd. Tenslotte moet ik dit alles nog wel uitschrijven! En dat is mooi werk, maar ook een uitdaging! Pas als al dit fraais op papier staat, is het echt en dus weer een stapje dichter bij de lezer. Kortom: genoeg geouwehoerd. Ik moet snel verder. Skrief ze! 

Iets te veel hooi op mijn vork? (schrijfperikelen 2)

Ja, de titel past me wel. Tenslotte ben ik een 'boer'. En een skriever. Met iets te veel hooi op mijn vork. Of toch niet?

Ik ken mezelf. Ik weet hoe ik ben. Creatief, ongedurig, snel afgeleid...
Enthousiast begin ik aan diverse (schrijf)projecten, maar afmaken? Ho maar!

Duizend woorden per dag
Dat moet anders vond ik! Daarom ook heb ik me eind 2016 voorgenomen om vanaf 2017 iedere dag minimaal duizend woorden te schrijven. Dat levert dan, zoals ik eerder al eens voorrekende, 365.000 woorden in een jaar op. Dat zijn - met 90.000 woorden per boek - vier voltooide manuscripten. Kijk, als me dat lukt, dan ben ik ergens. Dan voel ik me weer een schrijver!

Tien projecten, eh... elf!
Verhalen die nog niet af zijn, heb ik zat. Te veel, eigenlijk. Het is mijn hooi op de vork. Mijn gebrek aan discipline, mijn gebrek aan de juiste woorden om iets af te maken.
Ja, echt, zeker tien projecten. Ik lieg niet! Als ik ze even snel noem: Heksenjacht 2, Sylvestre 2, Wisselkind, Payback, Zwanenzang, Drakenhart 1, Zombie Nella, Godendoder 2, Verloren Zielen, Bundel Duisternis... nou, vooruit, ik gooi er nog eentje bij, want ik heb er liever elf dan tien. Elf is tenslotte een voor mij magisch getal! Drakenhart 2 en 3, Heksenjacht 3, Sylvestre 3... oh, help...

Niet wachten op de muze
Discipline, daar draait het om. Productie draaien. Niks wachten op de muze. Inspiratie komt niet als iets goddelijks van boven, maar borrelt gewoon door als je blijft skrieven. Dat weet ik inmiddels uit ervaring. Tenslotte bewees ik met Heksenjacht dat ik in 45 dagen een roman van 320 pagina's (90.000 woorden) eruit kan persen. Moet ik wel weten waar ik naartoe wil met het verhaal, maar dan is het gewoon 'all work and no play'. Gewoon discipline opbrengen en gaan met die banaan!

Net als nu. Iedere dag opnieuw. Tot nu bovendien geen duizend, maar soms wel zesduizend woorden per dag. Een mooie productie die ik niet wil stoppen.

Wisselen
Maar wat nu als ik een bepaald verhaal even zat ben, de karakters even niet meer wil horen schreeuwen om aandacht, of gewoon toch even dreig vast te lopen? Staar ik dan naar een leeg vel op de laptop? Zeker niet. Dan redigeer ik ander werk, lees ik me in, laat ik mijn fantasie lekker borrelen en ga verder met alles wat het creatieve proces op dat moment van me vraagt. En soms ook betekent dat gewoon het ene verhaal even laten gisten en het andere oppakken. Maakt niet uit wat, zolang ik mijn productie maar draai.
Kortom: nee, ik heb niet teveel hooi op mijn vork. Dat hooi broeit en doet mijn fantasie soms heerlijk ontbranden. Het stookt mijn innerlijke vuur op. Het maakt dat de flow gewoon iedere dag lekker stroomt.

Die vier afgeronde manuscripten gaan er dit jaar zeker komen. Misschien wel meer!

Werk in uitvoering

Creatief zijn is heerlijk, maar soms ook een verschrikking. Ben je net bezig met het uitwerken van dat ene leuke idee, rolt het volgende alweer je fantasie binnen. Probeer dan nog maar eens vast te houden aan de eerder uitgezette koers.

Mij overkomt het vaak. Ben ik lekker bezig, haalt de waan van de dag me in en moet ik stoppen met 'skrieven' omdat er nu eenmaal gewerkt moet worden. Of, minder erg, maar nog steeds waardeloos voor het produceren van een afgerond manuscript: het idee voor een nieuw manuscript dient zich alweer aan en eigenlijk wil ik dolgraag daarmee beginnen...

Vandaar dat ik nu, door schrijverij in de afgelopen jaren, beschik over een fiks aantal nog niet afgeronde manuscripten. Leuke en minder leuke ideeën. Vanzelfsprekend zal ik je de minder leuke ideeën besparen, maar de leuke wil ik wel graag onder je aandacht brengen. Tenslotte is het mijn uitdrukkelijke wens én opdracht aan mezelf dat ik daarvan dit jaar minimaal drie (!) afrond.

Als schrijver ben ik bezig met twee genres: fantasy en thrillers. Ik stel je hierbij graag de verschillende ideeën en nog niet afgeronde verhaallijnen aan je voor. Maar dat is niet het enige. Ik heb voor jou, als sponsor, ook een uitdrukkelijke opdracht: vertel mij welk verhaal jij als eerste in boekvorm wilt zien verschijnen. Naar welk verhaal ben jij het meest nieuwsgierig? (hieronder alvast een eerste opsomming en korte introductie. Ik zal later meer over ieder project afzonderlijk vertellen!)

Fantasy

• Drakenhart; Elin en Damash zijn drakenjagers die in een storm een legendarische zilveren draak weten te doden. Dat betekent rijkdom en lof van hun meesters. Helaas gaat het heel erg fout en belanden ze in een voor hen onbekende wereld waar het gevaar overal loert. Diverse groeperingen beweren dat deze 'gevallen jagers' de uitverkorenen zijn waarop al zo lang gewacht wordt. Maar drakenjaagster Elin wil alleen maar terugkeren naar haar eigen wereld. Maar hoe doe je dat als je niet eens weet hoe je hier bent terecht gekomen?

• Dromen en Demonen; het vervolg op mijn tot nu toe meest geprezen fantasyroman Heksenjacht. Hoe gaat het verder met huurlingen sergeant Hiu Warg en zijn strijd tegen de demonen? 

• Bloed en (on)schuld; het vervolg op mijn fantasydetective Bloed & Eer, met Sylvestre Curare in de hoofdrol. Na zijn vorige avontuur weten we dat hij door een vreemd wezen, een Abrasi, is gebeten en dat hij hierdoor over wonderbaarlijke krachten beschikt die een mens doorgaans niet heeft. Wat is er met hem gebeurd? In dit vervolg krijgen we iets meer inzicht in wat hem is overkomen en volgen we hem tijdens een nieuw avontuur.

• Verloren zielen (eigenlijk meer urban fantasy, dan reguliere fantasy); een roman dat zich afspeelt in onze tijd, met Jocelyn Yaiden en Vargas Serat als hoofdpersonage. De laatste is een gevallen engel die weer in de gunst van God probeert te komen door 'ongedierte' uit de weg te ruimen. Hij is een vampier- en weerwolvenjager, maar komt ernstig in het nauw. Jocelyn wordt wakker uit een coma en merkt dat ze dingen ziet die er ogenschijnlijk niet zijn, dat ze herinneringen met zich meedraagt die niet de hare zijn, dat ze vreemde talen vloeiend spreekt... wordt ze gek, of is er iets anders aan de hand?

Thriller 

• Zwanenzang vertelt het verhaal van een weinig succesvolle singer/songwriter van smartlappen. Wanneer hij thuiskomt, ontdekt hij dat zijn vrouw is vermoord. Haar lijk is weg, maar overal vindt hij haar bloed. Haar dagboek verhaalt van zijn gewelddadige leven met haar; een wereld die hij niet kent. Uit angst dat de moord hem in de schoenen wordt geschoven, slaat hij op de vlucht. Maar of dat allemaal wel zo slim is...

• Wisselkind (bovennatuurlijke thriller): Op de foto staat geschreven: 'Geef mij deze persoon en je ontvangt drie miljoen euro'. Tom Thielen denkt dat het een grap is en stemt ermee in. Wanneer dan ineens de miljoenen op zijn rekening staan, begrijpt hij dat hij een vreselijke vergissing heeft gemaakt. Maar dan is het al te laat... 

• Duivelsverzen; een bovennatuurlijke thriller met als centrale vraag: wat als je grootste angst bewaarheid wordt? Het overkomt een flink aantal eind dertigers die net dachten hun leven te hebben uitgestippeld. De een sterft de verdrinkingsdood, de ander pleegt zelfmoord, een derde slaat ineens door en doodt iedereen om zich heen, een vierde gaat kapot aan onverklaarbare jeuk... En zo zijn er nog veel meer vreemde zaken die plaatsvinden. Wat al deze mensen bindt is dat zij ooit, op een feest, iets hebben gedaan wat ze nooit hadden moeten doen. Ze hebben iets gewekt wat ze beter met rust hadden kunnen laten. Maar daarvoor is het nu, bijna twintig jaar na dato, te laat.

• Payback; een jonge vrouw wordt het slachtoffer van een uit de hand gelopen grap van haar vriend. Hij voert de prank, samen met enkele vrienden tot in het extreme door. Uiteindelijk weet ze te vluchten en besluit dan, jaren later, op verschrikkelijke wijze wraak te nemen op de jongens van toen. 

Young adult

• Zombie Nella; begonnen als een verhaaltje voor de oudste dochter van een goede vriendin van me, vertelt dit het verhaal van Marinella. Haar vader werkt voor het ministerie van defensie in een laboratorium en experimenteert met virussen. Als hij op een dag, verstrooid als hij is, vergeet om een lab-muis mee te nemen, gebeurt er iets verschrikkelijks. Zijn dochter wordt gebeten, maar vertelt niets. Een week later is ze dood. Vanaf dat moment begint deze tiener haar 'leven' als een zombie...