Maar weer eens solliciteren...

De tijd van lummelen is voorbij. Dagelijks een rondje komkommers om je leven in ogenschouw te nemen; allemaal prima, natuurlijk, maar op een gegeven moment is het tijd voor het echte werk. Kortom: Alex heeft maar weer eens de stoute schoenen aangetrokken. De freelance journalistiek lonkt weer. En dus schreef ik gisteren een mail naar de eindredacteur van de plaatselijke krant. Zij beginnen een ondernemersbijlage en dat is mij op het lijf geschreven!

"(...) Zoals beloofd even een mailtje met wat meer info over mijzelf naar aanleiding van ons eerdere gesprek van vandaag. Nu nog zien dat ik het enthousiasme van dat gesprek ook op het virtuele papier kan zetten, natuurlijk.

Ik heb inmiddels al meer dan twintig jaar ervaring in de journalistiek, waarbij niet zo zeer het plaatselijke en landelijke 'gewone' nieuws mijn aandacht had, maar het nieuws van ondernemers. Ik ben me, zeker al vanaf mijn freelancetijd (sinds '89, toen ik eigenlijk nog studeerde, maar als freelancer al mijn brood verdiende) steeds meer gaan toeleggen op het schrijven voor en over ondernemers. Neemt niet weg dat ik ook de nodige - brede - journalistieke ervaring heb (zo scheef ik onder andere voor het ANP, Trouw, De Volkskrant, De Groene Amsterdammer, De Telegraaf, het Algemeen Dagblad, Friesch Dagblad, Het Agrarisch Dagblad, Hervormd Nederland, Het Houtblad, het Boomblad, noem maar op... de lijst met publicaties is schier oneindig, maar: ooit heb ik, toen ik freelancer af was en niet meer als Attest Communicatie de markt op ging, alle vroegere publicaties bij het oud papier gegooid. Tenslotte moest ik op zolder ruimte maken voor de boeken die ik begon uit te geven...)
 
Aan het einde van mijn freelancebestaan schreef ik voor diverse sponsored magazines, de b-to-b-bladen die bij ondernemers op de leestafel terechtkwamen. Veel interviews met diverse ondernemers, maar ook veel 'bedrijfsprofielen'; de advertorials en dergelijke. Zo schreef ik onder meer voor Overijssel Business, Twente Business, Friesland Business, schreef ik artikelen voor Zaken Doen dat als ondernemerskrant in deze regio verscheen, voor Memphis (toen nog gelieerd aan Radio Oost), maar verzorgde ik ook de consumentennieuwsbrieven voor Univé, schreef ik voor het personeelsblad van KPN, heb ik een personeelsblad opgezet en gerund voor Randstad Automatiseringsdiensten en werkte ik, via een reclamebureau in Almere, voor het personeels- en relatiemagazine van o.a. BAM Techniek.

Uiteindelijk heb ik al die veelzijdige zaken losgelaten en gekozen voor het vaste dienstverband bij een vakblad voor de metaalindustrie dat vanuit Deventer werd gemaakt. Deze weekkrant (de oudste binnen de metaal, nog opgezet door Aebele Kluwer himself) was sinds het begin van mijn freelancebestaan één van mijn grotere opdrachtgevers en had een vaste kracht nodig. Dat kwam goed uit, want ik had een vaste baan nodig om zo het jonge gezin De Jong - en een hypotheek - te kunnen onderhouden. Bovendien gaf de vaste baan als vak- en eindredacteur me de kans om in de vrije weekenden, avonden en ATV-dagen (die had ik als freelancer immers niet) ook eens creatief met taal bezig te zijn en dus zelf boeken te schrijven. Want: riep ik al niet vanaf mijn zesde dat ik schrijver wilde worden? En wat deed ik met die passie?

(...)
Tja, helaas zoek je geen uitgever, want in dat vakgebied heb ik inmiddels zat ervaring opgedaan. Meer dan zeventig titels heb ik in de afgelopen zeven/acht jaar uitgegeven. Met Pure Fantasy, mijn kwartaalmagazine voor het korte fantastische verhaal, als boegbeeld en meest verschenen titel. Daarnaast schrijf ik, inmiddels onder het pseudoniem Brad Winning (ik wil tenslotte van het schrijven van boeken mijn broodwinning maken...), diverse boeken. En met succes. Ieder boek leverde een aanzienlijk maandsalaris op. Echter: schrijf maar eens iedere maand een succesvol boek...

Vandaar, zoals vanmiddag al aangegeven: met uitgeven alleen lukt het me niet alle lopende kosten van een inmiddels wat minder jong gezin te betalen. Passie voor het geschreven woord, boeken en het uitgeven alleen is niet voldoende om in deze tijd het hoofd boven water te houden. En al helemaal niet als je dat ook nog eens als eigenwijze knuppel, zoals het een Fries en een journalist betaamt, in een nichemarkt probeert te doen. Ach ja, niets wat een doorsnee ondernemer doormaakt is mij vreemd. Vandaar ongetwijfeld mijn liefde voor het (bedrijfs)economische nieuws.

Begin dit jaar ben ik, volledig los van uitkering of welke financiële steun dan ook (behalve die van mijn partner, die gelukkig meer is gaan werken), begonnen met het neerzetten van een eigen uitgeverij. Ach ja, en ook hier is wederom niets des ondernemers me vreemd: (...) de start ging dus minder vlotjes dan gehoopt. Tel daarbij op mijn aanvankelijke aversie voor het teruggaan naar de journalistiek (ik wilde na twintig jaar zakelijke teksten me nu eindelijk twintig jaar lang met het schrijven van boeken bezighouden) en je begrijpt misschien waarom ik besloot datgene te doen wat de journalist zo vreest: de komkommertijd opzoeken. Met, jawel: toch een neus voor nieuws, want terwijl ik nog maar net enkele dagen in de Koekoekspolder tussen de komkommers en de Poolse schonen, eh, arbeiders vertoefde, sloeg de EHEC bacterie om zich heen...
Na twee jaar eigenwijs geweest te zijn (en in een fantasy-wereld te hebben geleefd), moeten we natuurlijk ook weer een beetje reëel zijn: dagelijks een paar uurtjes komkommers plukken is 'leuk' om de zinnen eens te verzetten. Het is ook prima om als begin-veertiger eens na te denken over wat je met je leven wilt. Komkommers plukkend realiseer je je dat boeken maken verschrikkelijk leuk is, maar geen brood op de plank brengt, en dus moe(s)t de realiteit wel keihard terugslaan.

Er moet tenslotte, ook nu, nog steeds een hypotheek worden betaald. En ach, natuurlijk kan dat met negen euro netto per uur als seizoensarbeider ook, maar deze seriewoordenaar, die op de 11e van de 11e van dit 11e jaar na het millennium 44 wordt, moet zich ook realiseren dat er zoveel meer schoonheid zit in een mooi artikel, dan in een bak vol komkommers. En zeg nu zelf: met mijn ervaring en brede vakkennis, kan ik in veel minder tijd veel meer verdienen en zo weer, als ik dan toch echt wil, meer tijd overhouden voor mijn passie: het schrijven en uitgeven van boeken. Jawel, de cirkel is weer rond ;-)

Kortom: jullie advertentie van Brug to Business was mijn eyeopener. Het is weer tijd voor datgene waarvoor ik in de wieg gelegd ben. Ik wil weer freelance aan de bak en schrijvend mijn brood verdienen. Dus, Nick, geef me die kans! ;-). Interviews, artikelen, advertorials; ik draai er mijn hand niet voor om. Praten met en over ondernemers en hun passie ligt zo dicht bij me dat het is als ademen. Ja, dat klinkt als een cliché en dat is het ook. Tenslotte zijn die dingen er niet voor niets ;-).

Je vroeg me aan te geven wat ik wilde verdienen met een advertorial van duizend, 500 of 300 woorden, of wat mijn prijs is voor artikelen van circa 800 woorden, maar, zoals je inmiddels al wel hebt begrepen (en ook vanmiddag al wel begreep): ik ben niet zo veeleisend. Wat ik wil verdienen, kan niemand betalen, dus betaal me wat jullie vinden dat er voor het werk betaald moet worden. Bevalt me dat niet, dan kan ik altijd nog terug de komkommers in...