Jawel. Het is komkommertijd. Vroeger kende ik dat al van de journalistiek, nu vanuit mijn bestaan als 'kleine zelfstandige'.
Lama en luie journalist
De journalistieke komkommertijd kenmerkte zich met weken waarin er nauwelijks nieuws te melden viel. Het was alsof de gehele mensheid massaal op vakantie was, alsof er nergens iets gebeurde. Juist dan doken er ineens persberichten op van zaken waaraan je normaliter geen aandacht besteedde. Maar ach, journalisten zijn lui en nieuws is nieuws. Dus was de moeilijke bevalling van de lama van de plaatselijke kinderboerderij ineens wel belangrijk en had niet alleen het plaatselijke sufferdje weer haar voorpaginanieuws. Of verschenen er bijna wetenschappelijke verhandelingen over 'hoe je op het strand nu het beste een kuil kunt graven zonder dat het je eigen graf gaat worden'. Komkommertijd. Het doet me denken aan de stompzinnige zinsneden: komt tijd, komt raad en kommer en kwel.
Pijnlijk
Voor wie zich afvraagt waar ik met dit vreemde betoog naar toe wil: ja, ik kom(kommer) bijna bij mijn punt. Want vorige week werd pijnlijk duidelijk dat ik alleen met het schrijven van eigen boeken en verhalen, het redigeren en uitgeven van die van anderen, maar vooral ook met het uitgeven van twee geld- en tijdverslindende magazines weliswaar een heerlijke droom leef, maar dat daarmee de rekeningen nog niet betaald worden. En dus werd ik er, mede door het thuisfront (die overigens geheel in haar recht stond), op gewezen dat ik eerder had beloofd dat ik, als we de eindjes niet voldoende aan elkaar konden knopen, 'wel weer zou gaan freelancen'. Jawel. Schrijven voor mijn brood. Dat heb ik tenslotte al meer dan twintig jaar gedaan. Funest voor je creatieve geest die verhalen en boeken wil schrijven, maar het bracht (anders dan boeken schrijven en uitgeven) wel een topsalaris in huis. Moest ik dan toch maar weer...
Ben je gek?! Ik dacht het toch niet! En dus sprong ik op de fiets, reed zeven kilometer van mijn huis naar de Koekoekspolder in IJsselmuiden, en klopte bij de eerste de beste komkommerkweker aan die ik tegenkwam. 'Heb je werk voor me?' vroeg ik.
'Wij hebben altijd werk,' zei de tuinbouwer.
'Mooi. Dat zoek ik en dat wil ik.'
'Wat mij betreft kun je volgende week meteen beginnen.'
En dus kun je me sinds afgelopen woensdag (jawel, al twee dagen!) 's ochtends al voor zevenen tussen de komkommers vinden. Ach ja, het is tenslotte komkommertijd. Voor niets gaat de zon op en meer van dat soort blabla. Jazeker, met het schrijven van een enkel artikel kan ik veel meer verdienen dan wat ik daar in tien uurtjes bij elkaar graai. Echt! Toch heb ik gekozen voor een slecht betalende baan in de tuinbouw. Niks schrijven voor mijn brood. Ik doe het dit keer eens helemaal anders. Zodat ik daar, scharrelend tussen de komkommers, kan nadenken over heerlijke twists en onverwachte plots. Om die dan 's middags, bij thuiskomst, eruit te rammelen en eindelijk weer lekker te skrieven. Over Sirkhan, mijn barbaar, over Ondergang, mijn steampunk-fantasy, over Sylvestre Curare...
Ach, kommer en kwel... Zelfs het leven is niet altijd zoals je het verwacht, heeft soms 'twists' en 'plots' die je ook als schrijver dezes niet kunt voorspellen. Tenslotte heb ik gedurende het plukken van komkommers nog geen moment gedacht aan een nieuw verhaal over Sirkhan. Ik zing slechts de hele dag uit volle borst mee met Sky Radio en voel me er intens gelukkig bij. Slechts heel soms voel ik hoe een zweem van mijn fantasiewereld mij aanraakt, vooral wanneer de zon op de kas schijnt en de broeierige warmte klotsende oksels veroorzaakt en zweet in de bilnaad perst.
En soms, heel soms, voel ik ook Sylvestre en Sirkhan zich in mij roeren. Vooral als ik tussen de vruchtdragende komkommerplanten een glimp van die lekkere Poolse griet weet op te vangen...
0 reacties:
Een reactie plaatsen